قیمت مواد غذایی به شدت افزایش یافته است. به‌طور مثال هر کیلو ذرت به پنج یورو رسیده است و این درحالی است که خانوارهای ناحیه دره ریفت نه تنها قادر به خرید مواد غذایی نیستند، بلکه هر روزه مجبور به طی کردن ۱۰ تا ۲۰ کیلومتر مسافت برای یافتن آب هستند. منطقه شمال کنیا در شرایط اضطراری قرار دارد. استفان اوبراین هماهنگ کننده کمک‌های اضطراری سازمان ملل متحد در سخنرانی خود در شورای امنیت گفت: "من پس از سفر به یمن، سودان جنوبی و سومالی اعلام می‌کنم که ما با بدترین بحران انسانی پس از پایان جنگ جهانی دوم مواجه هستیم."

درگیری‌های خونین

منطقه Baringo علاوه بر خشکسالی با درگیری‌های قبیله‌ای و خشونت‌های قومی نیز مواجه است. دو قوم اصلی این ناحیه قرن‌ها همزیستی مسالمت‌آمیزی باهم داشتند. ولی از سال گذشته با شدت گرفتن خشکسالی درگیری‌ها بر سر تصاحب زمین و تغذیه دام دامداران از یکسو و کشاورزان از سوی دیگر آغاز شده است. گله‌داران با حمله به اراضی کشاورزی سعی در چرای دام‌های گرسنه خود دارند و این باعث شکل‌گیری درگیری‌های پراکنده در منطقه شده است.

یکی از پزشکان تنها بیمارستان کوچک این ناحیه می‌گوید که مشکل اصلی فعلی ما سوء تغذیه شدید کودکان است.

به گفته یکی از اعضای صلیب سرخ، کار امدادرسانی به‌دلیل شکل‌گیری درگیری‌های قومی در منطقه آسان نیست و دسترسی به مناطق سخت‌تر شده است. البته این عضو صلیب سرخ تاکید می‌کند که امدادرسانی به این ناحیه بسیار دیر آغاز شده و در اصل ما پس از شکل‌گیری بحران جدی و از دست دادن زمان لازم برای مدیریت بحران خشکسالی، وارد منطقه شده‌ایم.

کنیا سرزمین رویایی حیات وحش و طبیعت در حلقه خشکسالی گرفتار آمده و این سرزمین بکر در تهدید جدی ناشی از تغییرات اقلیمی و کمبود آب قرار دارد. اینجا نه تنها جمعیت‌های انسانی که حیات وحش و تنوع گونه‌ای گیاهی نیز بر لبه پرتگاه نابودی قرار گرفته‌اند. ادامه روند فعلی آینده کنیا را با خشکسالی‌های شدیدتر و از دست دادن منابع آبی و غذایی بیشتر تاریک‌تر می‌کند و رشد خشونت‌های قومی نابودی منطقه را سرعت خواهد بخشید.

 

ترجمه: شهره صدری‌خانلو